Naar Archief 2016                                                                                                Naar Archief 2015

Hulp Hond.

Samen met haar moeder en haar broertje stond ze met haar tent tegenover ons op de camping. We stonden op camping Donnersberg in Gerbach. (Duitsland). Iedereen op de campinggast had zo’n beetje een hond mee en sommigen nog wel meer. Met vier honden was je niet eens een uitzondering.

Mijn buurmeisje viel me gelijk op. Ze was een jaar of tien en erg klein voor haar leeftijd. Op geen enkele manier zocht ze contact met andere kinderen of campinggasten. Ze was alleen maar geïnteresseerd in haar hond Maya. Ze was daar voortdurend mee aan het spelen en ging dan helemaal op in haar spel. Maar hoe ze ook speelde en rende en speelde met haar hond haar mooie bruine ogen keken altijd iets wat droevig de wereld in. Het leek wel alsof ze keek zonder wat te zien.

18082016Hulphond

Al snel kwam haar moeder naar ons toe om zich voor te stellen. Ze vertelde ons ook dat haar dochter heel erg autistisch was. Maya was geen gewone hond maar een hulp hond. Ik had wel eens wat over hulphonden gelezen maar had het nog nooit van zo dichtbij meegemaakt. Dankzij haar hond maakte ons buurmeisje stappen in de wereld (die in dit geval camping heette) die ze anders nooit had durven maken.

Samen met haar hond (een prachtige gitzwarte labradoodle. Bekend van de president van de VS) rende ze de camping over. Ze zag alleen haar hond en ze rende steeds harder en ze durfde steeds verder van haar veilige tent. Voor mij werd er een uitdaging geboren: Zou het lukken om met deze mooie slimme meid contact te krijgen?

Ik vroeg haar of ze eens naar me toe wilde rennen zodat ik een mooie foto van haar en haar hond kon maken. En dat wilde ze wel....maar contact was er niet en ze keek niet eens...Alleen haar hond Maya zocht contact en was vreselijk enthousiast. En toch voelde ik dat ze het leuk vond om te poseren en rennen voor de foto.

Heel langzaam ontstond er een klein beetje contact met woorden. Maar haar ogen keken nog steeds mysterieus langs me heen alsof ze niemand zag en alsof ze in een andere wereld leefde.
Toen ik haar uitnodigde om samen de foto’s te bekijken kwam ze er tot mijn verbazing aan. Ze ging naast me op het gras zitten en ze bekeek met mij de foto’s waarbij ze rennend naar me toe liep. Ze had lol om de foto’s vooral als ze mislukt waren. En ze vertelde me hoe belangrijk haar hond voor haar was. Toen ze niet meer naar school durfde (groep 8) lukte het alleen nog maar als Maya met haar mee ging.

Terwijl ze me dit vertelde lag haar hond met zijn kop op haar schoot. Heel langzaam streelde ze zijn krulletjes.

Bron & foto: Jannes Klaassen (18 augustus 2016)